اگر انسان مالی دارد که قیمتش از فطریه بیشتر است، چنانچه فطریه را ندهد و نیّت کند که مقداری از آن مال برای فطره باشد اشکال دارد. 

هرگاه مالی که برای فطریه کنار گذاشته از بین برود، چنانچه دسترسی به فقیر داشته و از راه کوتاهی، دادن فطریه را تأخیر انداخته، باید عوض آن را بدهد و اگر دسترسی نداشته و در حفظ آن نیز کوتاهی نکرده ضامن نیست. 

اگر در محلّ، مستحقّ پیدا شود احتیاط واجب آن است که فطریه را به جای دیگر نبرد و چنانچه با وجود مستحقّ جای دیگر ببرد و تلف شود ضامن است و باید عوض آن را بدهد. 

حجّ زیارت خانه خدا وانجام اعمالی است که مناسک حجّ نامیده می شود و در تمام عمر یک بار بر کسی که دارای شرائط زیر باشد واجب است: 

اول – آن که بالغ باشد. 

دوّم – آن که عاقل و آزاد باشد. 

سوّم – برای انجام حجّ مجبور نشود واجب دیگری را که اهمیّت آن کمتر از حجّ نیست ترک نماید، یا کارحرامی را که اهمیّتش کمتر از حج نیست انجام دهد. 

چهارم – استطاعت که به چند چیز حاصل می شود: 

1 - داشتن زاد و توشۀ راه و آنچه که برای حجّ لازم است و مرکب سواری مناسب حال و مورد نیاز، یا مالی که به وسیلۀ آن بتواند این ها را تهیّه کند. 

- سلامت مزاج و توانائی جسمی برای مسافرت حجّ و انجام مناسک آن. 

3 - امنیت و عدم مانع در راه، بنابراین اگر راه بسته است یا می ترسد در راه بر جان یا آبروی او خطری برسد یا مال او را ببرند که به مشقّت بیفتد، حجّ بر او واجب نیست، ولی اگر راه دیگری  هر چند دورتر هست و مشقّت زیادی ندارد لازم است از آن راه به حجّ رود، مگر آن که بسیار دور و غیر معمولی باشد که بگویند راه حجّ بسته است. 

4 - وقت کافی داشته باشد که خود را بدون مشقّت به مکه برساند و مناسک را انجام دهد. 

5 - مخارج کسانی را که خرج آن ها بر او  شرعاً یا در نظر عرف  لازم است، داشته باشد که رفتن به حجّ سبب تحمل