مصرف زکات فطره

بنابر مشهور اگر زکات فطره را به یکی از هشت مصرفی که سابقاً برای زکات مال گفته شد برسانند ، کافی است، ولی احتیاط واجب آن است که فقط به فقرا و مساکین که شیعۀ دوازده امامی باشند داده شود. 

انسان می تواند زکات فطره را خودش یا به وسیلۀ یک فرد امین به مصرف اطفال شیعه که فقیر هستند برساند و باید موقعی که زکات به مصرف آنان می رسد نیّت زکات داشته باشد (به گونه ای که در مسأله 1952 گذشت) و نیز می تواند به ولیّ آن ها به این قصد بپردازد که زکات ملک طفل شود. 

فقیری که به او زکات فطره می دهند لازم نیست عادل باشد، ولی بنا براحتیاط واجب دادن فطره به شراب خوار و بی نماز و کسی که آشکارا گناه کبیره می کند، کافی نیست. 

به کسی که زکات فطره را در معصیت مصرف می کند نباید فطره داد. 

احتیاط واجب آن است که به یک فقیر کمتر از یک صاع (تقریبا سه کیلو) فطره ندهند. 

اگر به جای یک صاع از جنس معمولی، نصف صاع از جنس بهتر، فطره بدهد کافی نیست هر چند قیمتش به اندازۀ یک صاع جنس معمولی باشد، بلکه احتیاط واجب آن است که آن را به قصد قیمت فطره هم ندهد. 

انسان نمی تواند نصف صاع را از یک جنس مثلا گندم و نصف دیگر آن را از جنس دیگر مثلا جو بدهد و اگر آن را به قصد قیمت فطره هم بدهد اشکال دارد. 

مستحب است در دادن زکات فطره خویشاوندان محتاج خود را بر دیگران مقدم دارد و همچنین همسایگان نیازمند را، و بعد بهتر است اهل علم و فضل نیازمند را بیشتر رعایت کند ،ولی اگر دادن زکات به مستحقّی  مزیّت مهمتری داشته باشد او را مقدم دارد. 

اگر انسان به کسی به اعتقاد این که فقیر است فطره دهد و بعد بفهمد فقیر نبوده، چنانچه آن مال باقی است یا باید از او پس بگیرد و به مستحق برساند یا دوباره از مال خودش فطره را بدهد، ولی اگر از بین رفته چنانچه کسی که آن را گرفته می دانسته فطره است و او مستحق گرفتن نیست باید عوض آن را بدهد و او نیز به مستحق برساند، و اگر نمی دانسته، انسان نمی تواند چیزی از او بگیرد و باید از مال خودش فطره را دوباره بدهد. 

به کسی که می گوید فقیرم  و سابقاً فقیر نبوده  بنا براحتیاط واجب نمی شود فطره داد مگر این که از گفتۀ او اطمینان پیدا شود یا شخص مورد اعتمادی خبر دهد که او فقیر است .