شک در نماز مستحبی

 اگر در شمارۀ رکعت های نماز مستحبّی شک کند ، می تواند بنا را بر کمتر یا بیشتر بگذارد ، مثلاً اگر شک کند که یک رکعت خوانده یا دو رکعت مخیّر است بنا را بر یک یا دو رکعت بگذارد ، ولی اگر طرف بیشتر شکّ نماز را باطل می کند ، بنا را بر کمتر  بگذارد ، مثلاً اگر در میان دو ، و سه ، شک کند بنا  بگذارد که دو رکعت خوانده و نماز را تمام  کند .
ولی اگر شکّش در رکعت نماز «وتر» باشد ، احتیاط آن است که دوباره بخواند.

کم شدن رکن ، نافله (نماز مستحبّی) را باطل می کند ، ولی زیاد شدن رکن آن را باطل نمی کند ، بنابر این اگر یکی از کارهای نافله را فراموش کند و بعد از وارد شدن به رکن بعد ، یادش بیاید ، در صورتی نمازش صحیح است که بر گردد و آن را انجام دهد و دوباره آن رکن را به جا آورد ، مثلاً اگر در رکوع یادش بیاید حمد را نخوانده ، بر گردد و حمد و سوره را  بخواند و دوباره به رکوع  رود ، و این زیادی رکوع نماز را باطل نمی کند.

اگر در یکی از کارهای نافله (نماز مستحبی) شک کند ، خواه رکن باشد یا غیر رکن ، چنانچه محل آن نگذشته ، به جا  آورد و اگر محل آن گذشته به شک خود اعتنا  نکند.

اگر در نماز مستحبّی دو رکعتی گمانش به سه رکعت یا بیشتر برود اعتنا نکند و نمازش صحیح است . و اگر گمانش به دو رکعت یا کمتر برود ، به همان گمان عمل کند ، مثلاً اگر گمانش به یک رکعت رود یک رکعت دیگر بخواند.

اگر در نماز مستحبی کاری کند که اگر در نماز واجب باشد سجدۀ سهو دارد ، یا یک سجده ، یا تشهّد را فراموش نماید ، لازم نیست بعد از نماز ، سجدۀ سهو ، یا قضای سجده ، یا تشهّد را به جا آورد . اگر چه به جا آوردنش رجاءً بهتر است.

اگر نماز مستحبّی وقت معیّنی نداشته باشد مانند نماز جعفر طیّار و انسان شک کند که آن را خوانده یا نه ، بنا بگذارد که نخوانده است ، اگر وقت معیّنی داشته باشد مانند نافله یومیّه ، چنانچه پیش از گذشتن وقت شک کند که آن را خوانده یا نه ، باز بنا بگذارد که نخوانده است ، ولی اگر بعد از گذشتن وقت شک کند به شک خود اعتنا ننماید.