روزه های حرام و مکروه

روزه عید فطر و قربان حرام است، اما روزی که احتمال- هر چند ضعیف- می رود که آخر رمضان باشد، روزه گرفتن به قصد رجاء صحیح است، و نیز روزی که انسان نمی داند آخر شعبان است یا اول رمضان، اگر به نیت اول رمضان روزه بگیرد حرام است.

 اگر روزۀ مستحبی زن سبب از بین رفتن حق استمتاع شوهر شود بدون اجازۀ او حرام و بنا بر احتیاط واجب باطل است، و احتیاط مستحب آن است که اگر حق شوهر هم از بین نرود بدون اجازۀ او روزۀ مستحبی نگیرد.

اگر روزۀ مستحبی فرزند سبب شود که پدر و مادر- از روی شفقت- اذیت شوند، حرام است.

اگر فرزند بدون اجازۀ پدر یا مادر روزۀ مستحبی بگیرد  اشکال ندارد، ولی اگر در اثناء روز، یکی از آن ها او را نهی کند، چنانچه مخالفتش سبب اذیت- ناشی از شفقت- او باشد، باید افطار نماید.

کسی که می داند روزه برای او ضرر ندارد باید روزه بگیرد اگر چه دکتر بگوید ضرر دارد، و کسی که یقین یا گمان دارد که روزه برایش ضرر دارد، واجب نیست روزه بگیرد اگر چه دکتر بگوید ضرر ندارد و با ضرر موجب هلاکت یا نقص عضو و مانند اینها روزه حرام و باطل است  .

هرگاه انسان بداند یا احتمال دهد که روزه گرفتن سبب بیماری او می شود، یا کسی که بیمار است در خودش توان روزه گرفتن نبیند، نباید روزه بگیرد، و همچنین اگر احتمال دهد روزه برایش ضرر دارد و احتمال او سبب پیدایش ترس و در نظر عقلا به جا باشد، و در این صورت ها اگر روزه گرفت روزۀ او صحیح نیست و باید قضای آن را نیز به جا آورد. مگر این که به گونه ای  بتواند با قصد قربت روزه بگیرد و بعد معلوم شود که ضرر مهم  نداشته است.

هرگاه عقیده اش این بود که روزه برایش ضرر ندارد و روزه گرفت و بعد از مغرب فهمید که ضرر قابل توجهی داشته است بنا بر احتیاط واجب باید قضای آن را نیز به جا آورد.

غیر از روزه هائی که گفته شد روزه های حرام دیگری نیز هست که در کتاب های مفصل گفته شده است.

روزی که انسان شک دارد روز عرفه است یا عید قربان بهتر است روزه نگیرد و اگر می داند روز عرفه است ولی می ترسد روزه گرفتن او را ضعیف کند و از دعاهای آن روز باز دارد، روزه برایش کراهت دارد و نیز کراهت دارد میهمان بدون اجازۀ میزبان روزۀ مستحبی بگیرد.