قی کردن

قی کردن از روی عمد روزه را باطل می کند هرچند برای رفع مسمومیت و بیماری و مانند آن باشد، ولی اگر از روی سهو یا بدون اختیار باشد اشکال ندارد.

اگر در شب چیزی بخورد که می داند در روز بی اختیار به سبب آن قی می-کند، احتیاط واجب آن است که روزۀ آن روز را قضا نماید.

اگر روزه دار در حالتی است که قی بی اختیار می خواهد پیش بیاید، لازم نیست از قی خودداری کند ولی اگر ضرر و مشقت ندارد، بهتر است از آن جلوگیری نماید.

اگر مگس یا حشره ای مانند آن بی اختیار در گلوی روزه دار برود، چنانچه بیرون آوردن آن بدون قی کردن ممکن است باید بیرون بیاورد و روزۀ او صحیح است. ولی اگر بداند که بیرون آوردن آن بدون قی نخواهد بود، چنانچه به پائین بردن آن، خوردن گفته می شود باید بیرون بیاورد هرچند با قی کردن همراه باشد و روزه اش را تمام و قضا نماید، و اگر به حدی پائین رفته که دیگر به پائین تر بردن آن، خوردن صدق نمی کند، لازم نیست آن را بیرون آورد و روزه اش صحیح است.

اگر از روی سهو چیزی را فرو برد و بعد از گذشتن از حلق متوجه شود که روزه است، چنانچه به پائین تر بردن آن خوردن نمی گویند لازم نیست آن را بیرون بیاورد و روزه اش صحیح است.

اگر یقین داشته باشد که به واسطۀ آروغ زدن چیزی از گلو بیرون می آید که به آن قی کردن می گویند، نباید عمداً آروغ بزند و همچنین است بنا بر احتیاط استحبابی ،اگر احتمال آنرابدهد.

اگر آروغ بزند و بدون اختیار چیزی در گلو یا دهانش بیاید، باید آن را بیرون بریزد و اگر بی اختیار فرو رود اشکالی ندارد.