دروغ بستن به خدا و پیامبر صلی¬الله علیه و آله و سلم و ائمه علیهم¬السلام

اگر روزه دار به خدا و پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم و امامان معصوم علیهم السلام، عمداً چیزی نسبت دهد که دروغ است- خواه با گفتن باشد یا نوشتن یا اشاره و مانند آن- روزه اش باطل می شود، هرچند بلافاصله بگوید دروغ گفتم یا توبه کند، و دروغ بستن به سایر انبیاء و حضرت فاطمه (علیهم السلام) نیز بنا بر احتیاط همین حکم را دارد.

هرگاه بخواهد خبری را نقل کند که راست یا دروغ بودن آن را نمی داند و دلیلی هم بر اعتبار آن ندارد، باید به کسی که خبر را از او شنیده یا به کتابی که در آن دیده، نسبت بدهد مثلاً بگوید: فلان راوی چنین گفته یا در فلان کتاب چنین نوشته، یا به طور اجمال بگوید چنین روایت شده که مثلاً پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم فرمود...

و نباید خودش آن را به خدا یا پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم یا امام علیه السلام نسبت دهد، و اگر روزه دار عمداً چنین نسبتی را بدهد روزه را تمام کرده بعداً قضا نماید.

اگر چیزی را به اعتقاد این که راست است به خدا یا پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم یا امام علیه السلام نسبت دهد و بعد بفهمد دروغ بوده، روزه اش باطل نمی شود.

کسی که می داند دروغ بستن به خدا و پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم و امام علیه السلام روزه را باطل می کند، اگر چیزی را که می داند دروغ است به آنان نسبت دهد و بعد بفهمد آنچه گفته راست بوده، باید روزه را تمام کند و قضای آن را هم به جا آورد.

اگر دروغی را که دیگری ساخته عمداً به خدا و پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم و امام علیه السلام نسبت دهد روزه اش باطل می شود، ولی اگر از قول کسی که آن دروغ را ساخته نقل کند یعنی گفتۀ او را حکایت کند، اشکال ندارد.

اگر از روزه دار بپرسند آیا پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم یا امام علیه-السلام چنین مطلبی فرموده؟ و او در جائی که باید بگوید: نه، عمداً بگوید: بلی، یا جائی که باید بگوید: بلی، عمداً  بگوید: نه، روزه اش باطل می شود.

اگر از قول خدا یا پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم یا امام علیه السلام حرف راستی را بگوید، بعد در حالی که روزه است بگوید: دروغ گفتم، یا در شب به دروغ نسبتی به آنان بدهد، و در حالی که روزه است بگوید: آنچه دیشب گفتم راست است، روزه اش باطل می شود.