خوردن و آشامیدن

اگر انسان- در حالی که می داند روزه است- از روی عمد چیزی بخورد یا بیاشامد روزه اش باطل می شود، چه خوردن و آشامیدن آن چیز معمول باشد مانند نان و آب، چه معمول نباشد مانند خاک و شیره درخت ، کم باشد یا زیاد، حتی اگر مسواک را از دهان بیرون آورد و دوباره داخل دهان کند و رطوبت آن را فرو ببرد روزه باطل می-شود، مگر آن که رطوبت مسواک کم باشد و در آب دهان از بین برود به طوری که رطوبت خارج به آن گفته نشود.

اگر هنگامی که مشغول غذا خوردن است بفهمد که صبح شده، باید آنچه را که در دهان است بیرون آورد، و اگر عمداً فرو ببرد روزه اش باطل می شود، و به تفصیلی که در مسأله (1667) خواهد آمد کفاره نیز بر او واجب می شود.

اگر روزه دار از روی سهو و فراموشی چیزی بخورد یا بیاشامد روزه اش باطل نمی شود.

احتیاط مستحب آن است که روزه دار از تزریق سرم ها و آمپول هائی که به جای غذا یا به جای دوا و غذا به کار می رود خودداری کند، ولی آمپول هائی که عضو را بی حس می کند و آمپول های داروئی اشکال ندارد هر چند تقویت کننده باشد.

اگر انسان- در حالی که می داند روزه است- غذائی را که لای دندان مانده عمداً فرو ببرد روزه اش باطل می شود.

کسی که می خواهد روزه بگیرد لازم نیست پیش از اذان مسواک یا خلال کند ولی اگر بداند غذائی که لای دندان مانده در روز فرو می رود و با این حال خلال نکند، چنانچه چیزی از آن فرو رود، یا طوری باشد که بنای او (بر ترک مبطلات روزه) را به هم بزند، روزه اش باطل است هرچند چیزی از لای دندان فرو نرود، و در این صورت باید روزۀ آن روز را تمام کند و بعد قضا نماید.

 فرو بردن آب دهان هرچند به واسطه خیال کردن ترشی و مانند آن در دهان جمع شده باشد، روزه را باطل نمی کند.

فرو بردن اخلاط سر و سینه تا به فضای دهان نرسیده اشکال ندارد، اما اگر داخل دهان شود، احتیاط آن است که آن را فرو نبرد.

اگر روزه دار به قدری تشنه شود که بر جان خود بترسد می تواند- بلکه باید- به اندازه ای که او را از ترس مرگ برهاند، آب بنوشد، و اگر ماه رمضان باشد در بقیه روز از انجام کاری که روزه را باطل می کند خودداری کند و قضای آن روز را هم به جا آورد.

بلکه اگر تشنگی برای او موجب مشقت زیاد باشد- نه در حد ترس از مرگ- باز هم می-تواند به مقدار برطرف شدن مشقت، آب بخورد ولی روزه اش باطل می شود و باید قضای آن را بجا آورد و در ماه رمضان باید در بقیه روزه امساک کند.

جویدن غذا برای بچه یا پرنده و چشیدن غذا و مانند آن که معمولاً به حلق نمی رسد اگر چیزی از آن فرو نرود روزه را باطل نمی کند و اگر بدون اراده به حلق برسد اشکال ندارد ولی اگر انسان از اول بداند که بی اختیار به حلق می رسد و چنین کاری بکند روزه اش باطل است اگر چه به حلق نرسد و باید روزه را تمام کند و بعداً قضا نماید و چنانچه در این صورت به حلق برسد کفاره هم دارد.

انسان نمی تواند به خاطر ضعف روزه را به گونه ای که می آید بخورد، ولی اگر ضعف او به قدری است که تحمل آن برایش مشقت زیاد دارد می تواند روزه را بخورد ولی بعداً باید قضا نماید.