وجوب غسل و حنوط و کفن و نماز و دفن میّت

غسل و حنوط و کفن و نماز و دفن مسلمان اگر چه دوازده امامی نباشد بر هر مکلّفی واجب است و اگر بعضی انجام دهند، از دیگران ساقط می شود و چنانچه هیچ کس انجام ندهد همه معصیت کرده اند.

اگر کسی مشغول کارهای میّت شود بر دیگران واجب نیست اقدام نمایند، ولی اگر او عمل را نیمه کاره بگذارد باید دیگران تمام کنند.

 اگر انسان یقین یا اطمینان یا حجّت شرعیه داشته باشد که دیگری مشغول کارهای میّت شده واجب نیست به کارهای میّت اقدام کند، ولی اگر شک یا گمان دارد باید اقدام نماید.

اگر کسی بداند غسل یا کفن یا نماز یا دفن میّت را باطل انجام داده اند، باید دوباره انجام دهد، ولی اگر گمان دارد که باطل بوده، یا شک دارد که درست بوده یا نه، لازم نیست اقدام نماید.

بنابر احتیاط برای غسل و کفن و نماز و دفن میّت باید از ولیّ او اجازه بگیرند، یا رضایت او را احراز کنند.

ولیّ زن شوهر اوست، و در غیر این مورد بنابر احتیاط واجب ولیّ میّت وارث او است- به ترتیب طبقات ارث که در آن باب خواهد آمد- و در هر طبقه، مردان بر زنان آن طبقه مقدّمند، و نیز احتیاط آن است که از کسی هم که در نظر عرف اولویّت برای امور میّت دارد اجازه بگیرند چه وارث میّت باشد و چه فعلاً از او ارث نبرد.

 اگر کسی بگوید من ولیّ میّت هستم، یا ولیّ میّت به من اجازه داده که غسل و کفن و دفن میّت را انجام دهم، یا بگوید راجع به امور تجهیز میّت من وصیّ او می باشم، چنان چه به حرف او اطمینان دارند، یا میّت در تصرّف او است، یا دو نفر عادل به گفته او شهادت دهند، باید حرف او را قبول کرد.

اگر میّت برای غسل و کفن و دفن و نماز خود غیر از ولیّ، کسی دیگر را وصیّ قرار دهد، وصیّ می تواند- تا وقتی که وصیّت کننده زنده است و می تواند کسی دیگر را وصیّ قرار دهد-، این وصیّت را رد کند، ولی اگر رد نکرد باید به آن عمل نماید. ، و احتیاط واجب آن است که این امور به اجازه وصیّ و ولیّ انجام شود.