تکبیرة الاحرام

گفتن الله اکبر در اول هر نماز واجب و رکن است و باید حروف الله و حروف اکبر و دو کلمه الله، و اکبر را پشت سر هم بگوید و نیز باید این دو کلمه به عربی صحیح گفته شود و اگر به عربی غلط یا ترجمه آن را به زبان دیگر بگوید باطل است.

احتیاط واجب آن است که تکبیرة الاحرام نماز را به چیزی که پیش از آن می خواند -مثلا به اقامه یا به دعائی که پیش از تکبیر می خواند- نچسپاند زیرا در این صورت همزهٔ ((الله)) تلفظ نمی شود و آن خلاف احتیاط است.

اگر انسان بخواهد الله اکبر را به چیزی که بعد از آن می خواند مثلا بسم الله الرحمن الرحیم بچسپاند بنا بر احتیاط مستحب ((راء)) اکبر را ((ضمّه)) یعنی پیش بدهد، چنانکه احتیاط مستحب آن است که در نماز واجب نچسپاند.

موقع گفتن تکبیرة الاحرام باید بدن آرام باشد، و اگر عمداً در حالی که بدنش حرکت دارد، تکبیرة الاحرام را بگوید باطل است.

تکبیرة الاحرام و حمد و سوره و ذکر و دعا را باید طوری بخواند که حد اقل خودش بشنود، و اگر به واسطه سنگینی گوش یا کری یا سر و صدای زیاده یا مانع دیگری نمی شنود باید طوری بگوید که اگر مانعی نباشد بشنود.

کسی که لال است یا به جهت مرضی که در زبانش دارد نمی تواند ((الله اکبر)) را درست بگوید، باید به هر طوری که می تواند بگوید، و اگر هیچ نمی تواند بگوید باید در حالی که آن را در قلب خود می گذارند لب و زبانش را به قدر امکان شبیه کسی که ((الله اکبر)) می گوید حرکت دهد و با انگشتش نیز اشاره مناسب بنماید.

خوب است قبل از تکبیرة الاحرام به قصد رجاء بگوید: ((یا محسن قد أتاک المسیء وقد أمرت المحسن ان یتجاوز عن المسیء أنت المحسن وأنا المسیء بحق محمد و آل محمد صلِّ على محمد وآل محمد وتجاوز عن قبیح ما تعلم منی)) یعنی ای خدای نیکو کار، بندهٔ گنهکار به در خانهٔ تو آمد، تو امر کرده ای که نیکوکار از گنهکار بگذرد، تو نیکوکاری و من گنهکار، پس بحقّ محمد و آل محمد رحمت خود را بر محمد و آل محمد بفرست و از کارهای زشتی که می دانی از من سرزده، بگذر.

مستحب است موقع گفتن تکبیر اوّل نماز و تکبیرهای بین نماز دستها را تا مقابل گوشها یا کمی پائینتر بالا ببرد، ولی از مقابل گوشها بالاتر نبرد.

اگر شک کند که تکبیرة الاحرام را گفته یا نه چنانچه مشغول خواندن چیزی از قرائت شده، به شک خود اعتنا نکند، و اگر مشغول نشده، باید تکبیر را بگوید.

اگر بعد از گفتن تکبیرة الاحرام شک کند که آن را صحیح گفته یا نه، چه مشغول خواندن قرائت شده یا نه ، به شک خود اعتنا نکند.