نیت

انسان باید نماز را به نیت قربت -همانگونه که در شرائط وضو گذشت- انجام دهد یعنی تمام افعال نماز را به قصد انجام فرمان خدا، یا در مواردی به احتمال فرمان خدا، یا به جهت این که نماز پیش خدا محبوبیت دارد، یا به جهت دیگری از جهات تقرب انجام دهد که خواندن نماز به حساب خدا و برای خدا باشد و لازم نیست نیت را از قلب خود بگذارند یا به زبان بیاورد مثلا بگوید چهار رکعت نماز ظهر می خوانم قربة الی الله.

(پیدا است که در عبادت های دیگر نیز اگر همین گونه نیت کند کافی است)

اگر در نماز ظهر یا در نماز عصر نیت کند چهار رکعت نماز می خوانم و معین نکند ظهر است یا عصر، نماز او باطل است، ولی برای تعیین کافی است ((در نماز ظهر مثلاً به عنوان نماز اول و در نماز عصر، به عنوان نماز دوّم نیت کند.

و همچنین در وقتی که می شود هم نماز صبح و هم نماز نافله اش را خواند، اگر نیت کند دو رکعت نماز می خوانم و معین نکند نماز صبح است یا نافله آن، نمازش باطل است ولی در این فرض هم کافی است در نیّتش نافله صبح را مثلا به عنوان نمازی که اول خوانده می شود و نماز صبح را به عنوان نمازی که بعداً باید خواند، معین کند.

و نیز کسی که مثلا قضای نماز ظهر بر او واجب است، اگر در وقت نماز ظهر بخواهد آن نماز قضا یا نماز ظهر را بخواند باید هر کدام را در نیت معین کند اگرچه به تعیین اجمالی باشد ، یعنی مثلا در نیّت نماز قضا را به عنوان نمازی که اول به ذمه اش آمده، معین کند.

نیت باید از اول تا آخر نماز ادامه داشته باشد به این معنی که نیت -هر چند به طور اجمال- در همه اجزاء نماز لازم است بنابر این اگر در بین نماز چنان غافل شود که اگر بپرسند چه می کنی، نداند چه بگوید نمازش باطل است.

انسان باید فقط برای خداوند عالم نماز بخواند، پس کسی که ریا کند یعنی برای نشان دادن به مردم نماز بخواند نمازش باطل است خواه فقط برای مردم باشد، یا خدا و مردم هر دو را در نظر بگیرد.

اگر قسمتی از نماز را هم برای نشان دادن به مردم بجا آورد نمازش باطل است، بلکه اگر اصل نماز را برای خدا بجا آورد ولی برای نشان دادن به مردم، در جای مخصوص مثل مسجد، یا در وقت مخصوصی مثل اول وقت، یا به طرز مخصوصی مثلا با جماعت، بخواند نمازش باطل است و نیز اگر جزء مستحبی -مثل قنوت- را از روی ریا بجا آورد اظهر بطلان نماز است.