احکام دفن

واجب است میّت را طوری در زمین دفن کنند که بوی او بیرون نیاید و درندگان هم نتوانند بدنش را بیرون آورند. و اگر ترس آن باشد که جانور بدن او را بیرون آورد باید قبر را با آجر و مانند آن محکم کنند.

اگر دفن میّت در زمین ممکن نباشد، و نتوانند او را بدون مشقّت به جایی که دفن ممکن است منتقل کنند، می توانند به جای دفن او را به گونه ای در بنا یا تابوت بگذارند که از درندگان محفوظ باشد و بوی او نیز بیرون نیاید.

میّت را باید در قبر به پهلوی راست طوری بخوابانند که جلوی بدن او رو به قبله باشد.

اگر کسی در کشتی بمیرد، چنان چه جسد او فاسد نمی شود و ماندن او در کشتی مانعی ندارد، باید صبر کنند تا به خشکی برسند و او را در زمین دفن کنند و گرنه، باید در کشتی غسلش بدهند و حنوط و کفن کنند و پس از خواندن نماز میّت در صورت امکان احتیاط آن است که او را در خمره بگذارند و درش را بسته به دریا بیندازند و الّا چیز سنگینی به پایش ببندند و به دریا بیندازند و تا ممکن است در جایی بیندازند که فوراً طعمه حیوانات دریا نشود.

اگر بترسند که دشمن قبر میّت را در صورت دفن در زمین بشکافد و بدن او را بیرون آورد، و گوش یا بینی یا اعضای دیگر او را ببرد، یا او را آتش زند، چنان چه ممکن باشد باید به طوری که در مسأله پیش گفته شد او را به دریا بیندازند.

مخارج انداختن در دریا و مخارج محکم کردن قبر میّت را در صورتی که لازم باشد، می توانند از اصل مال بردارند واحتیاط مستحب آن است که رضایت طلبکار و ورثه را به دست آورند

اگر زن کافری بمیرد و بچه در شکم او مرده باشد، چنان چه پدر بچه مسلمان باشد، بنابر احتیاط واجب باید زن را در قبر به پهلوی چپ پشت به قبله بخوابانند که روی بچه به طرف قبله باشد و هم چنین است بنابر احتیاط مستحب اگر هنوز روح به بدن بچه داخل نشده باشد.

 دفن مسلمان در قبرستان کفار، و دفن کافر در قبرستان مسلمانان جایز نیست.

دفن مسلمان در جایی که بی احترامی به او باشد؛ مانند جایی که خاکروبه و کثافت می ریزند جایز نیست.

دفن میّت در جای غصبی و در زمینی که مثل مسجد برای غیر دفن کردن وقف شده، در صورتی که ضرر به وقف داشته یا مزاحم جهت وقف باشد جایز نیست و هم چنین است بنابر احتیاط واجب اگر ضرر یا مزاحمت نداشته باشد.

نبش قبر به طوری که میّت ظاهر شود- برای دفن میّت دیگر جایز نیست، مگر آن که قبر کهنه شده و میّت اوّلی به کلی از بین رفته باشد.

اگر چیزی مانند مو و ناخن و دندان از میّت جدا شود، بنابر احتیاط واجب باید با او دفن شود؛ و دفن ناخن و دندانی که در حال زندگی از انسان جدا می شود مستحب است.

اگر کسی در چاه بمیرد و بیرون آوردنش ممکن نباشد باید در چاه را ببندند و همان چاه را قبر او قرار دهند و در صورتی که چاه مال دیگری باشد باید او را راضی کنند و بر او نماز بخوانند.

اگر بچه در شکم مادر بمیرد و ماندنش در رحم برای مادر خطر داشته باشد، باید به آسان ترین راه ممکن او را بیرون آورند، و چنان چه ناچار شوند که او را قطعه قطعه کنند اشکال ندارد، ولی باید به وسیلۀ شوهرش اگر اهل فن است یا زنی که اهل فن باشد او را بیرون بیاورند و اگر ممکن نیست،مرد محرمی که اهل فن باشد و اگر آن هم ممکن نشد،مرد نامحرمی از اهل  فن و در صورتی که آن هم پیدا نشود کسی که اهل فن هم نباشد می تواند بچه را بیرون آورد.

هرگاه مادر بمیرد و بچه در شکمش زنده باشد، اگر احتمال ضعیفی هم برای زنده ماندن طفل هرچند در مدّت کوتاهی برود، باید به وسیله کسانی، با رعایت ترتیبی که در مسأله پیش گذشت، شکم مادر را از هر قسمتی که به سلامت بچه نزدیک تر است بشکافند،و چنان چه از این جهت هیچ قسمت،از طرف چپ بهتر نباشد، طرف چپ را بشکافند و بچه را بیرون آورند و برای غسل دادن، دوباره بدوزند.