احکام حنوط

بعد از تمام شدن غسل، واجب است میّت را حنوط کنند؛ یعنی به پیشانی و کف دست ها و سر زانوها و سر دو انگشت بزرگ پاهای او کافور بمالند. و بنابر احتیاط واجب در این چند جا که شمرده شد مقداری کافور هم بگذارند،و این عمل نسبت به سر بینی میت مستحب است، و باید کافور ساییده و تازه باشد و اگر به واسطه کهنه بودن، عطر آن از بین رفته باشد بنابر احتیاط کافی نیست.

احتیاط مستحب آن است که اول پیشانی میت را حنوط کنند، ولی در جاهای دیگر ترتیب لازم نیست.

بهتر آن است که میّت را پیش از کفن کردن، حنوط نمایند اگرچه در بین کفن کردن و بعد از آن هم مانعی ندارد.

کسی که برای حج یا عمره احرام بسته است، اگر بمیرد حنوط کردن او جایز نیست مگر در چهار صورت که در مسأله (559)گذشت.

زنی که شوهر او مرده و هنوز عدّه اش تمام نشده، اگر چه حرام است خود را خوشبو کند، ولی چنان چه بمیرد حنوط او واجب است.

احتیاط آن است که میّت را با مشک و عنبر و عود و عطرهای دیگر خوشبو نکنند و نیز برای حنوط اینها را با کافور مخلوط ننمایند.

مستحبّ است قدری تربت حضرت سید الشهداء علیه السلام را با کافور حنوط مخلوط کنند، ولی به قدری زیاد نباشد که مخلوط شده را کافور نگویند و نیز باید از آن کافور به جاهایی که بی احترامی می شود نرسانند.

اگر کافور به اندازه غسل و حنوط نباشد، آن را در غسل مصرف کنند و چنان چه از غسل زیاد بیاید، ولی به همه هفت عضو نرسد، بنابر احتیاط، اول پیشانی، و اگر زیاد آمد جاهای دیگر را با آن حنوط کنند.

مستحب است دو چوب تر و تازه در قبر، همراه میت بگذارند.