احکام کفن میّت

میّت مسلمان را باید با سه پارچه- که آنها را لنگ و پیراهن و سرتاسری می گویند- کفن نمایند.

لنگ بنابر احتیاط واجب باید از ناف تا زانو، اطراف بدن را بپوشاند و بهتر آن است که از سینه تا روی پا برسد، و پیراهن بنابر احتیاط واجب باید از سرشانه تا نصف ساق پا تمام بدن را بپوشاند و بهتر آن است که تا روی پا برسد، و سرتاسری باید به اندازه ای باشد که تمام بدن را بپوشاند و احتیاط واجب آن است که درازای آن به قدری باشد که بستن دو سر آن ممکن باشد و پهنای آن به اندازه ای باشد که یک طرف آن روی طرف دیگر بیاید.

مقداری از لنگ که از ناف تا زانو را می پوشاند، و مقداری از پیراهن که از سرشانه تا نصف ساق را می پوشاند بنابر احتیاط مقدار واجب کفن است و آن چه بیشتر از این مقدار در مسأله قبل گفته شد، مقدار مستحب کفن می باشد.

 مقدار واجب کفن از اصل مال میّت برداشته می شود و همچنین است مقدار مبنی بر احتیاط واجب که در مسأله(577) گفته شد، بلکه مقدار مستحب کفن را هم اگر با ملاحظه شأن میّت در حد متعارف و معمول شمرده  شود، جایز است از اصل مال بردارند اگر چه احتیاط مستحب آن است که بیشتر از مقدار واجب کفن را از سهم ورثه بالغ و با اذن او بردارند و از سهم ورثه ای که غیر بالغ یا در حکم غیر بالغ است برندارند، بلکه در آن چه که جزء کفن نیست؛ مانند عمامه، رعایت این احتیاط لازم است.

اگر کسی وصیّت کرده باشد که مقدار مستحب کفن را از ثلث مال او بردارند، آن مقدار، از ثلث برداشته می شود، و اگر وصیّت کرده باشد ثلث مال را به مصرف خود او برسانند، ولی مصرف آن را معیّن نکرده باشد، یا فقط مصرف مقداری از آن را معیّن کرده باشد، می توانند آن مقدار از مستحبات کفن را که با ملاحظۀ شأن میّت از متعارف بیشتر است و آن چه را که جزء کفن شمرده نمی شود؛ مانند عمامه، از ثلث مال او بردارند.

اگر میّت وصیّت نکرده باشد که کفن را از ثلث مال او بردارند و بخواهند از اصل مال بردارند، لازم است مطابق مسأله(579) رفتار نمایند و مستحباتی را که با ملاحظه شأن میّت بیشتر از حدّ متعارف است، از اصل مال برندارند و همچنین اگر بیشتر از قیمت متعارف برای کفن بپردازند مقدار زیادی قیمت را نباید از اصل مال بردارند و می شود با اجازه ورثه بالغ از سهم آنان برداشت.

کفن زن بر شوهر است اگر چه زن از خود مال داشته باشد و همچنین اگر زن را- به شرحی که در احکام طلاق خواهد آمد- طلاق رجعی بدهند و پیش از تمام شدن عدّه بمیرد، شوهر باید کفن او را بدهد.

بر خویشان میّت واجب نیست کفن او را بدهند هر چند از کسانی باشند که مخارج او در حال زندگی بر آنان واجب بوده، ولی اگر میّت مالی برای تهیه کفن نداشته باشد نباید برهنه دفن شود، بلکه در این صورت احتیاط آن است کسی که مخارج میّت در حال زندگی بر او واجب بوده کفن او را بدهد و اگر این هم ممکن نشد، مسلمانان او را کفن کنند و جایز است هزینه آن را از زکات حساب نمایند.

احتیاط واجب آن است که هر یک از سه پارچه کفن به قدری نازک نباشد که بدن میّت از زیر آن پیدا باشد.

کفن کردن با چیز غصبی- اگر چه چیز دیگری هم پیدا نشود- جایز نیست، و چنانچه کفن میّت غصبی باشد و صاحبش راضی نشود باید از تنش بیرون آورند اگر چه او را دفن کرده باشند، و کفن کردن با پوست مردار نجس در حال اختیار جایز نیست، ولی اگر چیز دیگری پیدا نشود بنابر احیتاط باید او را با پوست مردار- چنانچه هتک شمرده نشود- کفن کنند.

کفن کردن میّت با چیز نجس، و بنابر احتیاط واجب با پارچه ابریشمی خالص، و پارچه طلا بافت جایز نیست، ولی در حال ناچاری اشکال ندارد.

 کفن کردن با پوست حیوان حلال گوشت، اگر چه به دستور شرع ذبح شده، یا با پارچه ای که از پشم یا موی حیوان حرام گوشت تهیّه شده، بنابر احتیاط در حال اختیار جایز نیست. ولی اگر کفن از مو یا پشم حیوان حلال گوشت باشد اشکال ندارد، اگرچه احتیاط مستحب آن است که با این دو هم کفن ننمایند.

اگر کفن میّت به نجاستی از خود او ،یا به نجاست دیگری نجس شود، چنان چه کفن ضایع نمی شود، باید مقدار نجس را بشویند یا ببُرند اگرچه بعد از گذاشتن در قبر باشد،و اگر شستن یا بریدن آن ممکن نیست در صورتی که عوض کردن آن ممکن باشد باید عوض نمایند (البته نجس شدن کفن بعد از ریختن خاک و تمام شدن دفن، این حکم را ندارد).

کسی که برای حج یا عمره احرام بسته، اگر بمیرد باید مثل دیگران کفن شود و پوشاندن سر و صورتش اشکال ندارد.

مستحب است انسان کفن خود را در حال حیات خود تهیّه کند و هرگاه نظر به آن نماید ثواب دارد.