احكام وضو

کسی که در کارهای وضو و شرائط آن مثل پاک بودن آب و غصبی نبودن آن خیلی شک می کند، چنانچه به حد وسوسه برسد باید به شک خود اعتنا نکند.

اگر شک کند که وضوی او باطل شده یا نه، بنا می گذارد که وضویش باقیست، ولی اگر بعد از بول استبراء نکرده و وضو گرفته باشد و بعد از وضو رطوبتی از او بیرون آید که نداند بول است یا چیز دیگر، وضوی او باطل است.

کسی که شک دارد وضو گرفته یا نه، در حکم کسی است که وضو نگرفته.

کسی که می داند وضو گرفته و حدثی هم از او سرزده؛ مثلاً بول کرده، اگر نداند کدام جلوتر بوده چنانچه پیش از نماز است باید وضو بگیرد و اگر در بین نماز است باید نماز را بشکند و وضو بگیرد،و اگر بعد از نماز است نمازی که خوانده صحیح است (و این بنابر احتیاط در صورتی است که احتمال بدهد در حال شروع به نماز، از رعایت شرائط غافل نبوده است)، ولی برای نمازهای بعد باید وضو بگیرد.

اگر بعد از وضو یا در بین آن یقین کند که بعضی جاها را نشسته یا مسح نکرده است، چنانچه رطوبت جاهائی که پیش از آن است به جهت طول مدّت خشک شده، باید دوباره وضو بگیرد، و اگر خشک نشده، یا به جهت گرمی هوا و مانند آن خشک شده، باید جایی را که نشسته یا مسح نکرده و اعضای بعد از آن را بشوید یا مسح کند. و اگر در بین وضو در شستن یا مسح کردن جائی شک کند، باید به همین دستور عمل نماید.

اگر بعد از نماز شک کند که وضو گرفته یا نه، نمازش صحیح است و این بنابر احتیاط در صورتی است که احتمال بدهد در حال شروع به نماز ملتفت حالش بوده، ولی باید برای نمازهای بعد وضو بگیرد.

اگر در بین نماز شک کند که وضو گرفته یا نه، نماز او باطل است و برای خواندن نماز باید وضو بگیرد.

اگر بعد از نماز بفهمد که وضوی او باطل شده ولی شک کند که قبل از نماز باطل شده یا بعد از نماز، نمازی که خوانده صحیح است ولی برای نمازهای بعدی باید وضو بگیرد.

اگر انسان مرضی دارد که بول او قطره قطره می ریزد، یا نمی تواند از بیرون آمدن غائط خودداری کند، چنانچه می داند که از اول وقت نماز تا آخر آن به مقدار وضو و نماز، یا وضو و قسمتی از نماز مهلت پیدا می کند، باید وضو و نماز را در آن مهلت انجام دهد، و چنانچه بول یا غائط بعد از آن مهلت در بین نماز خارج شد به دستور مسأله بعدی عمل کند و اگر مهلت او به مقدار کارهای واجب وضو و نماز است، باید در وقتی که مهلت دارد، فقط کارهای واجب وضو و نماز را انجام دهد و کارهای مستحّب آنها را ترک کند، و اگر مهلت او فقط بمقدار کارهای واجب نماز است، باید در آن مهلت کارهای واجب نماز را انجام دهد و کارهای مستحب آن مانند اذان و اقامه، و قنوت را ترک نماید.

اگر به مقدار وضو و قسمتی از نماز مهلت پیدا نمی کند و در بین نماز چند دفعه غائط از او خارج می شود که وضو گرفتن بعد از هر دفعه برایش سخت نیست، احتیاط این است هر دفعه بعد از خارج شدن، فوراً طوری وضو بگیرد که از قبله خارج نشود و مبطل دیگری نیز پیش نیاید، و بقیه نماز را بخواند و چنانچه این کار صورت نماز یا موالات آن را به هم بزند یک بار دیگر همان نماز را با یک وضو بخواند و اگر در بین این نماز وضوی او باطل شد اعتنا نکند. و کسی که نمی تواند از بیرون آمدن بول خودداری کند و در بین نماز چند دفعه بول از او خارج می شود، ظاهراً نمازش با یک وضو که موقع شروع به نماز بگیرد صحیح است و دستور بالا دربارۀ او لازم نیست. اگرچه بهتر است او هم به همان دستور عمل کند.

کسی که بول یا غائط طوری پی درپی از او خارج می شود که وضو گرفتن بعد از هر دفعه در میان نماز برای او سخت است، احتیاط این است که برای هر نمازش یک وضو بگیرد، و این در صورتی است که بتواند قسمتی از نماز را با وضوئی که در اول آن گرفته، بخواند، اما اگر این ممکن نباشد یک وضو برای چندین نماز کافی است تا وقتی که بول، یا غائط یا حدث دیگر به طور متعارف از او سر بزند، ‌اگر چه بهتر است برای هر نماز یک وضو بگیرد، ولی برای سجده و تشهّد قضا شده و نماز احتیاط چنانچه میان آنها و نماز فاصله نیفتد، وضوی دیگر لازم نیست.

کسی که بول یا غائط طوری پی درپی از او خارج می شود که حتی قسمتی از نماز را نمی تواند با وضو بخواند لازم نیست بعد از وضو فوراً نماز بخواند اگر چه احتیاط مستحب این است که به نماز مبادرت کند.

کسی که بول یا غائط پی درپی از او خارج می شود، بعد از وضو احتیاط این است آنچه را که مسّ آن بر محدث حرام است مسّ نکند.

کسی که بول او قطره قطره می ریزد،‌باید به وسیله کیسه ای (که از رسیدن بول به جاهای دیگر جلوگیری بکند) خود را حفظ نماید، و احتیاط واجب آن است که پیش از هر نماز مخرج بول را به مقداری که نجس شده، آب بکشد و بنابر احتیاط مستحب کیسه را نیز که نجس شده پاک یا تعویض کند، ولی اگر نماز ظهر و عصر یا نماز مغرب و عشا را با هم بخواند، لازم نیست برای نماز عصر و عشا مخرج بول و کیسه را تطهیر نماید.
و نیز کسی که نمی تواند از بیرون آمدن غائط خودداری کند، چنانچه ممکن باشد باید به مقدار نماز، از رسیدن غائط به جاهای دیگر جلوگیری نماید و احتیاط واجب آن است که اگر مشقّت ندارد برای هر نماز مخرج غائط و جاهائی را که آلوده شده، آب بکشد.

کسی که نمی تواند از بیرون آمدن بول و غائط خودداری کند، احتیاط آن است در صورتی که بدون ضرر و مشقت ممکن باشد، به کیفیتی از خارج شدن بول و غائط در حال نماز جلوگیری کند، و اگر مرض او به آسانی معالجه شود،بهتر است  خود را معالجه نماید.

کسی که نمی تواند از بیرون آمدن بول یا غائط خودداری کند، بعد از آنکه مرضش خوب شد، لازم نیست نمازهائی را که در وقت مرض مطابق وظیفه اش خوانده، قضا نماید، ولی اگر بعد از خواندن نماز، مرض او خوب شود و وقت همان نماز باقی باشد، باید آن نماز را دوباره در وقت بخواند.

اگر کسی مرضی دارد که نمی تواند از خارج شدن باد جلوگیری کند، باید به وظیفه کسانی که نمی توانند از بیرون آمدن غائط خودداری کنند، عمل نماید.