زمين

زمين با چهار شرط، كف پا و ته كفش نجس را پاك مي كند.
اوّل: آن كه زمين بنابر احتياط واجب پاك باشد.
دوم: آن كه بنابراحتياط واجب خشک باشد (خشك بودن عرفي كافي است).
سوم: آن كه نجاست از زمين و به واسطۀ راه رفتن درآن حاصل -شده باشد.
چهارم: آن كه اگر عين نجس مثل خون و بول، يا متنجّس مثل گِلي كه نجس شده، در كف پا و ته كفش باشد، بر طرف شود و بنابراحتياط بايد به واسطه راه رفتن يا ماليدن پا به زمين بر طرف شود نه به سبب ديگر.
 و نيز زمين بايد خاك يا سنگ يا شن يا آجر فرش و مانند اينها باشد و راه رفتن روي فرش و حصير و سبزه و مانند اينها كافي نيست.
 

پاک شدن کف پا و ته کفش، به  واسطه راه رفتن روی زمینی که با چوب فرش شده یا آسفالتی که روی ماسه های آن  را قیر پوشانده، محل اشکال است.

برای پاک شدن کف پا یا ته کفش، بهتر  است مقدار پانزده ذراع یا در حدود آن، راه بروند، اگر چه به کمتر از این مقدار، نجاست برطرف شود(پانزده ذراع تقریباً هفت متر است).

لازم نیست کف پا و ته کفش نجس، تر باشد، بلکه اگر خشک هم باشد به راه رفتن پاک می شود.

با پاک شدن کف پا و ته کفش نجس، به  راه رفتن، مقداری از اطراف آن هم که معمولاً با راه رفتن روی زمین نجس به خاک و گِل آلوده می شود، با شرائط ذکر شده در مسأله (184)، پاک می گردد.

کسی که با دست و زانو راه می رود، اگر کف دست یا زانوی او نجس شود، پاک شدن آن با راه رفتن محلّ اشکال است و همچنین است ته عصا و ته پای مصنوعی و نعل چهار پایان و چرخ اتومبیل و درشکه و مانند اینها.

اگر بعد از راه رفتن، بو یا رنگ یا ذرّه های کوچکی از نجاست که دیده نمی-شود، در کف پا یا ته کفش بماند، اشکال ندارد. اگر چه احتیاط مستحب آن است به قدری راه بروند که آن ذرّه ها هم بر طرف شود.

توي كفش به واسطة راه رفتن پاك نمي شود و پاك شدن كف جوراب به واسطة راه رفتن محلّ اشكال است