احکام نجاسات

نجس کردن خط و ورق قرآن در صورتی که مستلزم بی احترامی به قرآن باشد حرام است و اگر نجس شود و نجس ماندن آن بی احترامی باشد باید فوراً آن را آب کشید، بلکه اگر بی احترامی هم نباشد، بنابر احتیاط نجس کردن حرام و آب کشیدن واجب است.

اگر جلد قرآن نجس شود در صورتی که بی احترامی به قرآن باشد باید آن را آب بکشند.

گذاشتن قرآن روی عین نجس؛ مانند خون و مردار، اگر چه قرآن و عین نجس خشک باشند، حکم نجس کردن آن را دارد.

نوشتن قرآن با مرکب نجس اگر چه یک حرف آن باشد، حکم نجس کردن آن را دارد، و اگر نوشته شود باید آن را آب بکشند، یا به واسطة تراشیدن و مانند آن کاری کنند که نوشته از بین برود.

در صورتی که دادن قرآن به کافر مستلزم هتک باشد حرام و گرفتن قرآن از او واجب است. مگر این که مصلحت بالاتری در کار باشد؛ مانند این که هدایت کسی یا تبلیغ اسلام موقوف به دادن قرآن باشد.

اگر ورق قرآن یا چیزی که احترام آن لازم است؛ مثل کاغذی که اسم خدا یا پیغمبر(صلی الله علیه وآله وسلم) یا امام(علیه السلام) بر آن نوشته شده، در مستراح بیفتد، بیرون آوردن و آب کشیدن آن اگر چه هزینه داشته باشد، واجب است و اگر بیرون آوردن ممکن نباشد، تا زمانی که یقین کنند آن ورق پوسیده و خطش محو شده، باید به آن مستراح نروند، و نیز اگر تربت در مستراح  بیفتد و بیرون آوردن ممکن نباشد، باید تا وقتی که یقین نکرده اند به کلی از بین رفته، به آن مستراح نروند.

خوردن و آشامیدن چیز نجس و متنجّس حرام است و  همچنین است بنابر احتیاط واجب خوراندن آن به دیگری، و اظهر این است خوراندن آن به طفل یا دیوانه جایز باشد (اگر چه بهتر است از خوراندن آب و مایعاتی که  عین  نجس، به آن رسیده، اجتناب شود).
و در صورتی که ضرر داشته باشد، یا مست کننده باشد، خوراندن آن به دیگری حتی به طفل و دیوانه نیز حرام است. و اگر خود طفل یا دیوانه غذای نجس را بخورد یا با دست نجس غذا را نجس کند و بخورد لازم نیست از آن جلوگیری کنند.

فروختن و عاریه دادن چیز نجسی که می شود آن را آب کشید، اگر نجس بودن آن را به طرف بگویند، اگر چه از قسم خوراکی باشد، اشکال ندارد.

اگر انسان ببیند کسی چیز نجس را می خورد، یا با لباس نجس نماز می-خواند، لازم نیست به او بگوید.

اگر جائی از خانه یا فرش یا اثاث دیگر در خانه کسی نجس باشد و در معرض این باشد که واردین به خانه با آن تماس با رطوبت پیدا کنند و در نتیجه نجاست به چیز خوردنی یا آشامیدنی سرایت کند، در این فرض اگر دید مثلا بدن یا لباس یا چیز دیگر  کسانی که او سبب آمدنشان به خانه شده، با رطوبت به آن جای نجس رسید، بنابر احتیاط واجب باید به آنان بگوید.

اگر صاحب خانه در بین غذا خوردن بفهمد غذائی که برای مهمان ها حاضر کرده، نجس است، بنابر احتیاط واجب باید به آنها بگوید، امّا اگر یکی از مهمان ها بفهمد باید خودش اجتناب کند و لازم نیست به دیگران خبر دهد.

اگر چیزی که عاریه کرده نجس شود، چنانچه صاحبش آن چیز را در کاری که شرطش پاک بودن است استعمال می کند؛ مانند ظروفی که در خوردن و آشامیدن استعمال می شود، احتیاط واجب این است که نجس شدن آن را به او بگوید. و امّا اگر مثل لباس باشد نجس شدن آن را لازم نیست بگوید اگر چه بداند صاحبش با آن نماز می-خواند؛ زیرا پاک بودن لباس در نماز شرط واقعی نیست؛ یعنی اگر کسی نجس بودن لباسش را نمی دانست و بعد از نماز فهمید نمازش درست است.

اگر بچه بگوید چیزی نجس است یا چیز نجسی را بگوید آب کشیدم با این شرائط باید حرف او را پذیرفت.
1: پاکی و نجسی را به خوبی درک کند.
2: تکلیفش نزدیک شده باشد.
3: آن چیز در تصرف او باشد، یا آن بچه مورد اطمینان باشد. و در غیر این صورت حرفش شرعاً اثر ندارد.