خون

خون انسان و هر حیوانی که خون جهنده دارد؛ یعنی حیوانی که اگر رگ آن را ببرند خون از آن جستن می کند، نجس است، پس خون حیوانی که مانند ماهی و پشه خون جهنده ندارد، پاک می باشد.

اگر حیوان حلال گوشت را به دستوری که در شرع معین شده بکشند، و خون آن به مقدار متعارف  بیرون آید، خونی که پس از آن در داخل بدنش می ماند، پاک است، ولی اگر به علّت نفس کشیدن، یا به واسطه این که سر حیوان در جای بلندی بوده، خون به بدن حیوان برگردد، یا به مقدار متعارف بیرون نیاید، آن خون نجس است و بهتر است از خون باقیمانده در آن جزء حیوان حلال گوشت که خوردنش حرام است اجتناب شود.

بنابر احتیاط مستحب از تخم مرغی که ذرّه ای خون در آن است، اجتناب شود، ولی اگر پوست نازک روی زرده پاره نشده، چنانچه خون در زرده است، سفیده پاک است. و اگر خون در سفیده است، زرده پاک می باشد و احتیاط مستحب هم جا ندارد.

خونی که گاهی موقع دوشیدن شیر دیده می شود، نجس است و اگر به شیر دوشیده شده برسد آن را نجس می کند.

خونی که از لثه، یا جای دیگر دهان می آید، اگر در آب دهان حلّ شده از بین برود، اجتناب از آب دهان لازم نیست.

خونی که به واسطۀ کوبیده شدن، زیر ناخن یا زیر پوست می میرد، اگر طوری شود که دیگر به آن خون نگویند، پاک است. و اگر به آن خون بگویند و ظاهر گردد، نجس است ولی تا وقتی که زیر پوست یا ناخن است، برای وضو و غسل و نماز اشکال ندارد، امّا هرگاه پوست یا ناخن سوراخ شود به طوری که خون ظاهر بدن محسوب شود، اگر بیرون آوردن خون و تطهیر محلّ، جهت وضو یا غسل، مشقّت زیاد دارد، باید تیمم نماید. و بنابر احتیاط لازم وضو یا غسل هم انجام دهد، به این صورت که اطراف آن را به  طوری که آب وضو، یا غسل نجس نشود، بشوید و پارچه یا چیزی مثل پارچه روی آن بگذارد و دست تر روی پارچه بکشد.

اگر انسان نداند که خون زیر پوست مرده یا گوشت به واسطه کوبیده شدن به آن حالت در آمده، پاک است.

اگر موقع جوشیدن غذا ذرّه ای خون در آن بیفتد، تمام غذا و ظرف آن بنابر احتیاط واجب نجس می شود و جوشیدن و حرارت و آتش، پاک کننده نیست.

زردابه ای که هنگام خراشیدگی پوست بیرون می آید، یا در حال بهبودی زخم در اطراف آن پیدا می شود، چنانچه معلوم نباشد با خون مخلوط است، پاک می باشد.