مسأله2

بنابر آنچه که در مسأله قبل گذشت، تقلید رجوع کردن به مجتهد و یاد گرفتن فتوای او برای عمل کردن می باشد و فتوای مجتهدی برای مقلّد حجّت است که مرد، بالغ، عاقل، شیعه دوازده امامی، حلال زاده، زنده و عادل باشد.
 عادل کسی است که از روی خدا ترسی، رفتار دینی درست و متعادل و غیر منحرف از طریق شرع داشته باشد، و در این معنا کافی است که به طور نسبتاً مداوم (نه مقطعی) کارهائی را که بر او واجب است، به جا آورد و کارهائی را که بر او حرام است ترک کند، و اگر گناهی از او سرزد زود توبه نماید.
یکی از راه های شناختن عدالت کسی، این است که در ظاهر شخص خوبی باشد که اگر از اهل محلّ یا همسایگان او یا کسانی که با او رفت و آمد و معاشرت دارند و در شرائط مختلف او را دیده اند، حال او را بپرسند، خوبی او را تصدیق نمایند.
و در صورتی که اختلاف فتوی بین مجتهدین در مسائل محلّ ابتلاء  و لو اجمالاً معلوم باشد، لازم است مجتهدی که انسان از او تقلید می کند، اعلم باشد؛ یعنی در فهمیدن حکم خدا، از همۀ مجتهدهای زمان خود، بهتر باشد، ولی اگر فتوای غیر اعلم مطابق با احتیاط باشد، می شود از باب احتیاط بر طبق آن عمل کرد.